Post

#حواست‌هست امروز یک کلیدواژه تازه تو رسانه‌های آمریکایی زیاد به چشمم خورد: «جنگ مرحله‌ای». گزارش‌هایی که در نیویورک تایمز و واشنگتن پست منتشر شده، از این حرف می‌زنن که شاید سناریویی روی میز باشه که آمریکا اول یک حمله محدود انجام بده و بعد، اگر لازم شد، فازهای بعدی رو در ماه‌های آینده جلو ببره. راستش رو بخواید، تا این لحظه من در حرف‌ها و مواضع اخیر دونالد ترامپ یا بنیامین نتانیاهو نشانه روشنی ندیدم که مستقیم چنین کدی بده. هنوز فاصله هست بین چیزی که رسانه‌ها به‌عنوان سناریو مطرح می‌کنن و چیزی که در سطح رسمی اعلام می‌شه. اما چیزی که واقعاً منو نگران می‌کنه اینه: اگر پای «جنگ مرحله‌ای» به‌طور جدی وسط بیاد، از نظر اقتصادی می‌تونه برای ما مردم ایران خیلی فرسایشی‌تر و دردناک‌تر از یک درگیری کوتاه‌مدت باشه. تجربه نشون داده چیزی که کمر معیشت مردم رو می‌شکنه، فقط شوک اولیه نیست؛ بلاتکلیفیِ طولانی، نااطمینانیِ کش‌دار و فشارهایی که ماه‌به‌ماه روی هم جمع می‌شن، اون چیزیه که آدم با پوست و استخون حسش می‌کنه. من وقتی این سناریوها رو مرور می‌کنم، فقط به تحلیل روی کاغذ فکر نمی‌کنم؛ بیشتر به این فکر می‌کنم که اگر این مسیر واقعاً باز بشه، هزینه‌اش چطور قراره دوباره روی دوش مردم عادی سنگینی کنه.