#حواست هست
تیم‌های بزرگ فوتبال معمولاً یک ستاره را به‌عنوان محور اصلی تیم انتخاب می‌کنند و بعد کل ساختار را حول او می‌سازند. هافبکی می‌خرند که موقعیت گل برایش خلق کند، مهاجمی جذب می‌کنند که مکمل بازی او باشد و حتی تاکتیک و ترکیب تیم را بر اساس توانایی‌های همان بازیکن می‌چینند.
در سیاست هم قدرت‌های بزرگ گاهی همین الگو را دنبال می‌کنند. اگر یک کشور یا متحد، نقش «بازیکن کلیدی» را در یک استراتژی منطقه‌ای داشته باشد، طبیعی است که بسیاری از تصمیم‌ها، ائتلاف‌ها و سرمایه‌گذاری‌ها با هدف تقویت جایگاه همان بازیگر انجام شود.
برای درک بهتر، تصور کنید یک شرکت بزرگ میلیاردها دلار روی یک محصول اصلی سرمایه‌گذاری کرده باشد؛ بعید است مدیران آن شرکت هم‌زمان از پروژه‌ای حمایت کنند که موفقیت همان محصول را به خطر بیندازد. یا در بازی شطرنج، وقتی استراتژی شما بر حفظ یک مهره کلیدی بنا شده، حرکت‌های بعدی نیز معمولاً در راستای محافظت از آن مهره طراحی می‌شوند.
از این زاویه، برخی تحلیلگران معتقدند «پیمان ابراهیم» بخشی از برنامه بلندمدت آمریکا برای نظم‌دهی به خاورمیانه بوده و اسرائیل در این چارچوب نقش محوری داشته است. به همین دلیل، بعید به نظر می‌رسد آمریکا از بازیگری حمایت کند که هدفش حذف کامل این متحد از معادلات منطقه باشد.
همان‌طور که ابتدای سال پیش‌بینی کرده بودیم، جنگ پیش از آغاز جام جهانی متوقف شد؛ اما سؤال اصلی اینجاست: آیا سکوت این روزها یک آرامش پایدار است یا فقط وقفه‌ای کوتاه پیش از فصل بعدی تحولات؟
7
174